از همان التماس دعاهایی که ادیمزاد یک وقتهایی دلش را به دریا میزند و به خلق الله رو می اندازد,که برایش دعا کنند....
انوقت با همه ی وجودت دلت را به زمزمه ی >>خدایا گفتن<< خلق الله خوش میکنی که اگر صدای تو به عرش نرسید...!
لااقل یکی از همین خلق الله صدایش انقدر رسا است ,که عرشیان و فرشیان از >>خدایا گفتنش<< خدایا بگویند....
وقتی میگویم برایم دعا کنید یعنی کم اورده ام!....
یعنی دیگر کاری از دست خودم بر نمی اید!...
حرفی نمی ماند!...فقط التماس دعا....
{{ایستگاه دل پاییزی من}}
برچسب:
نویسنده: میلاد عباسیان